سازمان بازیافت و تبدیل مواد شهرداری مشهد

- بازیافت و تبدیل مواد شهرداری مشهد
- بازیافت و تبدیل مواد شهرداری تهران
- بازیافت و تبدیل مواد شهرداری اصفهان

در صورت هر گونه اختلال يا مشكل در سايت به ما اطلاع دهيد.

به وبلاگ سازمان بازیافت و تبدیل مواد شهرداری مشهد خوش آمدید .برای دسترسی به تمام مطالب به آرشیو وبلاگ مراجعه فرمایید . با دادن نظرات سازنده خود ما را در هرچه بهتر شدن این وبلاگ یاری کنید . با تشکر

اطلاعات بازیافت

نسبت به سایر انرژی ها مثل انرژی باد، تولید برق اندكی دارد، توجه زیادی به نیاز آینده بشر برای دفع زباله های آن نمی شد. اكثر تصمیم گیران انتظار داشتند كه علم بشری در آینده، پاسخ این سئوال را بیابد.
ولی اكنون پس از گذشت نیم قرن ذخیره سازی نامناسب زباله ها همچنان ادامه دارد و هنوز راه حل جدیدی برای مشكلات آن ارائه نشده است. اینها پرسش هایی است كه افكار دانشمندان و دولتمردان را به یك اندازه به خود مشغول كرده است و تاكنون فراتر از مراحل اولیه بازرسی معمول، هیچ تصمیم مشخص و قابل اعتمادی در این مورد اتخاذ نشده است.زباله های پرتوزا كه ازجمله زباله های هسته ای اند به عنوان فرآورده جانبی فرآیندهای صنعتی همچون تولید میله های سوخت اورانیوم برای نیروگاه های هسته ای یا در نتیجه كاربردهای پزشكی و نظامی مواد پرتوزا تولید می شوند. این زباله ها به دو گروه تقسیم بندی می شوند كه عبارتست از زباله های پرعیارHigh level Waste و زباله های كم عیار Low Level waste.زباله های پرعیار در اصل از عملكرد رآكتورهای هسته ای به دست می آید و ویژگی بارز آن داشتن درصد بسیار زیادی هسته پرتوزا است كه پرتوهای بتا، گاما و آلفا منتشر می كنند.
این در حالی است كه رآكتورهای هسته ای براساس شكافت ایزوتوپ ۲۳۵ كه تحت بمباران نوترونی قرار می گیرند، كار می كنند. رایج ترین سوختی كه در رآكتورهای هسته ای استفاده می شود، اورانیوم دی اكسید است. در عوض زباله های كم عیار به تمام زباله های هسته ای می گویند به استثنای زباله هایی كه در رآكتورها تولید می شوند. اكثر زباله های كم عیار دارای پرتوزایی اندكی هستند.از نمونه های این زباله های كم عیار می توان از زباله های حاصل از منابع پزشكی، بازمانده های آزمایشگاهی و میله های فلزی میله های سوخت نام برد كه سوخت درون آنها حل شده است. دفع زباله های پرتوزا معضلی است كه حل آن بسیار دشوار است. البته زباله های كم عیار را با این استدلال كه قرارگرفتن در معرض تابش آنها فقط برای افرادی زیان آور است كه برای مدت های طولانی به طور مداوم در معرض تابش آن قرار گرفته باشند، معمولا با زباله های خانگی و شهری مخلوط كرده و از بین می برند.
برای از بین بردن زباله های هسته ای پرعیار راه های مختلفی در حال بررسی و تحقیق است كه بسیاری از این روش ها فاقد ارزش و كیفیت لازم هستند ولی به طور كلی روش های زیر در جهان در حال انجام هستند كه به طور مختصر به بررسی آنها می پردازیم. یكی از این روش ها، دفع زباله در چاه های عمیق است كه در این روش، چاه عمیقی حفر می كنند تا در نتیجه ادغام گرمای حاصل از فرآیندهای زمین گرمایی و نیز پرتوزایی سنگ های اطراف، زباله ها ذوب شده و از بین بروند. با توجه به متغیرهای فراوان و مسائل ناشناخته دیگر، این روش بسیار نظری جلوه می كند و قابل اعتماد نیست.یكی دیگر از روش ها این است كه می توان زباله های پرتوزا را در ورقه های یخی دفن كرد.چنانچه زباله در مركز ورقه های یخی در قطب قرار داده شود، تجمع و حركت یخسار، به اندازه كافی كند هست و تا پیش از رسیدن زباله به حاشیه یخ، هزاران سال طول می كشد. طی این زمان بلندمدت، زباله های پرتوزا بی زیان خواهند شد.
این راه حل چندین مشكل دارد. به طور مثال امكان حركت ناپایدار یخ كه ظرفیت پذیرش زباله را تعیین می كند و همچنین افزایش گرمای زمین را نباید دست كم گرفت. از طرف دیگر، در صورتی كه سلول های نگهداری زباله آسیب ببینند امكان دارد زباله ها در سطح گسترده ای پراكنده شود كه نكته بسیار مهمی است. هر چند كه این پیشنهاد برای بسیاری از سیاستمداران خوشایند است ولی ممكن است آسیب های شدیدی به بشر وارد آورد.در روش دیگری زباله ها را در یك مخزن زیرزمینی كه در یك توده سنگ مناسب حفر شده است، قرار می دهند این توده سنگ باید یك سد نهایی در برابر مهاجرت زباله هسته ای از مخزن باشد، به نحوی كه بتوان امكان ایجاد هرگونه شكاف در سیستم های نگهداری زباله را كاهش داد. بسیار بعید است كه برای ذخیره كردن زباله هایی از این نوع از فلزهای خنثی كه در برابر خوردگی مقاومت بالایی دارند مانند پلاتین و طلا استفاده شود، در نتیجه باید برای اطمینان به فلزات محافظ دیگر كه دچار خوردگی می شوند، برنامه ریزی های لازم صورت گیرد.
هم اكنون این روش در برخی از كشورهای اروپایی به ویژه آلمان مورد استفاده قرار می گیرد.ریختن زباله های هسته ای در بستر اقیانوس نیز مدنظر قرار گرفته است. زیرا تصور می شود كه زباله در نهایت طی فرآیندهای فرورانش Sub duction می تواند به درون گوشته زمین انتقال یابد. از لحاظ نظری با ریختن این زباله ها در اقیانوس می توان این معضل را حل كرد ولی شناخت كافی در مورد وضعیت كلی رسوبات این ژرفناها وجود ندارد تا بتوان اطمینان داشت كه این زباله ها به مرور زمان بیرون رانده نمی شوند، هرچند كه پاكستانی ها از این روش استفاده كردند.
روش دیگری كه بررسی می شود دفع زباله های اتمی در فضا است به طوری كه مواد پرتوزا در یك راكت قرار گرفته و به فضا فرستاده شود، تا بدین ترتیب این مشكل از زمین دور شود. این در حالی است كه این روش بسیار پرهزینه و خطرناك است به طوری كه اگر راكت در هنگام برخاستن از زمین منفجر شود فاجعه بزرگی رخ می دهد.هم اكنون بهترین گزینه ای كه توسط برخی از كشورها همچون آمریكا و بریتانیا و فرانسه مورد استفاده قرار می گیرد، دفع زباله در یك مخزن سنگی است.
در این روش زباله را در یك مخزن در نزدیكی سطح زمین نگهداری می كنند تا امكان مراقبت بیشتری فراهم باشد. هرچند این روش به محافظت بیشتری نیاز دارد ولی با ایجاد تونل های كم عمق در كوه ها و بررسی های انجام شده، بسیار قابل اطمینان تر از دیگر روش ها است.براساس مقررات آژانس حفاظت از محیط زیست EPA مناطق دفع زباله های هسته ای باید توانایی قرنطینه و دور نگهداری زائدات هسته ای از محیط زیست را به مدت ۱۰ هزار سال داشته باشد، زیرا این مدت حداقل زمانی است كه مواد هسته ای به صورت خطرناك باقی می مانند. در حدود ۲۰ سال قبل كنگره آمریكا، كوهستان یوكا واقع در ایالت «نوادا» را به عنوان مناسب ترین منطقه برای نگهداری زباله های هسته ای پرعیار تعیین كرد، هر چند كه دو منطقه دیگر واقع در ایالت های تگزاس و واشینگتن نیز محل دفع زباله های اتمی آمریكا است.
كوهستان یوكا دارای ظرفیت ۷۷هزار تنی برای نگهداری زباله های اتمی است و تا سال ۲۰۳۰ میلادی به طور كامل پر نخواهد شد. قرار است برای جلوگیری از نشت آن و نگهداری مناسب به عنوان یك پروژه برای نگهداری زباله ها به مدت چند صدسال دیگر گسترش و تكامل یابد. از طرفی مقدار بارش در این منطقه در حدود ۱۵سانتی متر است و مقدار ناچیزی از این بارش به زمین نفوذ می كند و آبی هم كه در سطح زمین قرار دارد قبل از نفوذ كردن بخار می شود. در نتیجه سنگ هایی كه در اعماق مخزن این كوهستان قرار گرفته اند، خشك و بدون رطوبت هستند كه این مسئله باعث افزایش طول عمر این مخزن می شود. در هر حال بسیاری از مناطق جهان كه خصوصیات نگهداری زباله های اتمی را دارند، هنوز به طور كامل قابل اطمینان نیستند و لازم است كه از محل های مطمئن تر و روش های پیشرفته تری برای این منظور استفاده شود .